Ik zit in de vensterbank en mijn raam staat een stukje open. Het zou moeten vriezen, sneeuwen, de wind had zo hard moeten zijn dat je eigenlijk het ventilatieluikje nog dicht zou willen hebben maar het wordt anders zo muf dus laat je het maar open. In plaats daarvan is er een koel briesje. Ik kijk naar binnen en zie een hoop kleding op de grond liggen van mijn dilemma van vanochtend. Op mijn laptop staat nog een programma open wat verlangt naar het afmaken van een opdracht voor morgen.

 

Ik sluit mijn ogen en dwaal weg in mijn dromen. Lopen door de kleine straatjes van Parijs. In de zon liggen op Kreta. Stoeien om wie er aan de linkerkant van het bed mag slapen. Jointjes roken in het vondelpark. Uitgaan in Bulgarije. Uit mijn boxen klinken de piano klanken van de film CD van Amélie. Ik zie mijzelf al helemaal in een appartementje met uitzicht op de Seine. Ons kleine huisje is voor de helft rood geschilderd en de andere helft wit, er hangen lieve schilderijtjes en kitscherig servies staat er bij de afwas. Het is 8 uur in de morgen en jij ligt nog in bed. De eerste zonnestralen van een nieuwe dag schijnen over je mooie gezicht. Eén muur in de kamer hangt vol met polaroidfoto’s van ons, vrienden, feestjes en gezelligheid. Ik kijk vermakelijk naar een stel verdwaalde toeristen die buiten in gevecht met de kaart zijn. Zover is het nog lang niet. Ik geniet deze jaren nog even van het bruisende studentenleven in Amsterdam. Binnen roept mijn moeder voor het eten. Zucht.